7 listopada 2025r. nasza szkoła wypełniła się dźwiękami pieśni, blaskiem biało-czerwonych barw i wzruszeniem, które na długo pozostanie w sercach uczestników. Uroczyście obchodziliśmy Narodowe Święto Niepodległości – dzień, w którym Polska, po latach niewoli, odzyskała wolność i bijące w rytmie serc wszystkich Polaków, życie. Uroczystość rozpoczęła się wprowadzeniem sztandaru i wspólnym, pełnym wzruszenia odśpiewaniem hymnu państwowego – „Mazurka Dąbrowskiego”. Następnie głos zabrał Dyrektor Szkoły, który w swoim przemówieniu przypomniał o znaczeniu wolności, o poświęceniu naszych przodków i o obowiązku pielęgnowania wartości, które stanowią fundament polskości.
Po części oficjalnej rozpoczął się program artystyczny. Scenariusz akademii poprowadził nas przez dzieje naszej Ojczyzny – od mroków zniewolenia ku światłu wolności. Na scenie pojawiła się najpierw: „Polska Zniewolona” – cicha, cierpiąca, lecz dumna, a potem „Polska Wolna” – silna, radosna, rozśpiewana. W pierwszej części uczniowie, niczym cienie przeszłości, przywołali wspomnienia z tamtych trudnych lat. W półmroku sceny zabrzmiały słowa listów i pamiętników z frontu, niosące tęsknotę za domem, wiarę w zwycięstwo i miłość do Ojczyzny. Każde słowo, wypowiedziane z drżeniem głosu, zdawało się wołać: „Jeszcze Polska nie zginęła…” Przy naszej Polsce od początku czuwali harcerze – symbole młodości, nadziei i trwania polskiego ducha. Ich opowieści o dawnych bohaterach przeplatały się z dźwiękami gitar i szelestem iskier z płonącego ogniska . W ich oczach odbijała się wolność, którą przynieśli swoim śpiewem i sercem. W powietrzu unosiły się nuty pieśni – ,,Płonie ognisko ”, „Dla Niepodległej szli” ,„Uwierz Polsko” , „Tu wszędzie jest moja Ojczyzna– te melodie poruszały najczulsze struny duszy. Każdy takt był jak krok ku wolności, jak oddech Polski, która odrodziła się z popiołów.
Kulminacyjnym, niezwykle poruszającym momentem akademii było uroczyste rozwinięcie 27 metrowej biało- czerwonej flagi. Stało się to na zakończenie przedstawienia – w chwili, gdy w tle brzmiała pieśń ,,Niepodległa”. Flaga, niesiona i rozwijana przez uczniów oraz nauczycieli, powoli rozpościerała się nad zgromadzonymi, tworząc niezwykły, pełen symboliki obraz. Powiewała w ich dłoniach jak żywy znak jedności pokoleń- dzieci i dorosłych, nauczycieli i wychowanków- wszystkich połączonych miłością do Ojczyzny. W tej chwili czas jakby się zatrzymał. W oczach wielu obecnych pojawiały się łzy wzruszenia, a biało- czerwone barwy zdawały się szeptać historię o wolności, którą Polska wywalczyła, a którą dziś niesiemy w naszych sercach.
To była nie tylko akademia – to była żywa lekcja miłości do Ojczyzny, pełna wzruszeń, zadumy i wdzięczności wobec tych, którzy oddali swoje życie, byśmy mogli żyć w wolnym kraju.
